Sarishta qiz

Mana, qaynoq yoz kunlari avjida. Issiqda qovjiragan uzum toklarining barglari hovli yuziga bitta-bitta to‘kila boshladi. Umida negadir bunday paytda hovlini supurib-sidirib olishni yoqtirmas edi.

— Umida, hovlilarni supurib ol, — dedi onasi.

— Hozir sochimni tarab olay. Chiroyli ko‘ylagimni kiyay, — dedi onasiga.

— Nega? — dedi onasi.

— Bu ahvolda qanday chiqaman?

— Bolajonim, hovli ham sening yuzing. Sen uni qanchalik ozoda tutsang, ko‘rganlar “Umida chiroyli qiz-da, hovlini ham chiroyli qilib supurib qo‘yibdi”, deyishadi. To‘zib yotsa, aksincha.

Onasining so‘zlaridan xulosa chiqargan Umida qo‘liga supurgini oldi-da, ko‘cha-yu hovlilarni supurib qo‘ydi.